തുടക്കം

വറ്റിയ പുഴയായി
തണുത്തുറഞ്ഞ മരുഭൂമിയായി
ചലിക്കാത്ത കാറ്റായി
ഇരുണ്ട സൂര്യനായി
തെളിയാത്ത പേനയായി
നീയില്ലാത്ത ഞാനായി
പ്രണയത്തെ ഞാന്‍
തോല്പിച്ചു കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

അതിമോഹം

ഭസ്മമായൊടുങ്ങിയിട്ടും  
ഈ പുഴയൊഴുക്കില്‍
നിന്‍ മോക്ഷമോഹത്തിന്‍
ശരീ‍രം.

പുനര്‍ജ്ജന്മം

കൊഴിഞ്ഞു പോവുന്ന ഈ പൂക്കളെല്ലാം
അവയുടെ ഞെട്ടില്‍ മടങ്ങിതെത്തും.
വറ്റിപ്പോയ പുഴകളെല്ലാം
തിരിച്ചൊഴുകും.
പൊക്കിള്‍കൊടിയിലേക്ക്
എനിക്കുമുണ്ടൊരു മടക്കം.

കണക്കുപറച്ചില്‍

നിനക്കു ഞാന്‍ തന്ന സ്നേഹം
നീയെടുത്ത് ചില്ലലമാരയില്‍ വെച്ചു.
അതെനിക്കു തിരിച്ചു തരിക
എന്റെ ഹ്രിദയം ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു.